.

mabadepaiz — Sat, 28 Nov 2009 17:17:10 GMT

سلام

این کلمات

تنها وقتی من مینویسم شان شعراند

تو که می خوانی

وصیت نامه می شوند

خاکسترم را برایت می گذارم

تا بدانی

آتش چه بروز آدم می آورد

چگونه کسی را که

ـ حتی در خیال ـ

بوسیده ای

از خاطر می بری؟

من هیچکدام از سیگار هایم را فراموش نمی کنم

تا به حال

هیچ یک را خاموش نکرده ام

بگذار تا می توانند زندگی کنند

هیچ کس با مرگ از دنیا نمی رود

تفنگ ات را از سینه ام بردار

کافی ست فراموشم کنی

و باز هم سلام به دوستان

و مثل همیشه عذر خواهی بابت بروز نکردن ها و سر نزدن ها

و یک غزل:

می نویسد نیستم اما تو می خوانی که هست

چشم می بندی برویش گر چه می دانی که هست

کاش او اینقدر فکر سفره ی رنگین نبود

کاش قانع بود با یک لقمه ی نانی که هست

قسمت ام از باغ و بستان سر در آوردن نبود

گل رضایت می دهد با خاک گلدانی که هست

وقت دلتنگی مدادت را بگیر و رنگ کن

بال یک پروانه را زیبا تر از آنی که هست

روزی از این سرزمین با چشم خونین می روم

هفت پشت ایرانی ام اما نه ایرانی که هست

بخدا عشق به رسوا شدنش می ارزد

mabadepaiz — Sun, 19 Jul 2009 13:05:18 GMT

بنام خدا

سلام به تمامی دوستان شاعرم که برایشان دلتنگم

یاس فلسفی شاعرانه من میگه

زندگی در حقیقت مثل قهوه ست

سیاه و تلخ و داغ

اما میشه توش شیر ریخت تا روشن بشه

میشه توش شکر ریخت تا شیرین بشه

و میشه کمی صبر کرد تا خنک تر بشه

اما بهتره با حقیقت همون جوری که هست رو برو شد

راستی چرا همیشه چیزایی که حقیقت دارن تلخن ؟

یک حقیقت :

پیش از این دلخوش به این بودم که می خواهی مرا

آه می خواهی ولی تنها هر از گاهی مرا

تو همان عاقل بمان و من همان عاشق، بس است

عشق از ظنّ تو این اندیشه ی واهی مرا

شاعری یک حسن دارد آن هم اینکه از جهان

یک قلم کافی ست با یک کاغذ کاهی مرا

کاش من هم یک برادر داشتم مثل شغاد

کاش می بلعید ناغافل شبی چاهی مرا

آنچه دنیا داده را بگذار تقسیمش کنیم

شادیِ مقصد تو را، اندوهِ گمراهی مرا

خسته و دلگیرم اما باز می گویی برو

بیش از این ها خسته و دلگیر می خواهی مرا

راستی:

(( محمد حسین نجفی شاعر خوب و جوان گنبدی به جرگه وبلاگ نویسها پیوست ))

http://shartegonah.blogfa.com

تا شقایق هست زندگی باید کرد

mabadepaiz — Mon, 13 Apr 2009 15:35:18 GMT

سلام

یکی از معایب اینکه آدم دیر،دیر به این فضای مجازی سر میزنه اینه که یه روز مثل من وبلاگش رو باز میکنه و می بینه به به ...

خلاصه از دوستانی که توو این چند روز سر زدن و با پست قبلی که به نوعی شیطنت بعضی از اطرافیان بود رو برو شدن عذر می خوام.

88 برای من که با یکی از تلخ ترین اتفاق های ممکن شروع شد ولی امیدوارم برای شما شیرین باشه

(این پست را برای تو مینویسم و زندگی میکنم چون تو خواستی)

این غزل و چهار پاره را در همین فروردین تلخ نوشتم

گیسو رها که از قل و زنجیر می شود

چون سیل روی شانه سرازیر می شود

خوشبخت آنکه موی تو را شانه می کند

اصلا کسی که موی تو را ... پیر می شود؟!

خورشید من نپرس چرا کوچک است دل

دریا که شد اسیر تو تبخیر می شود

دردا بحال قافله ی قلب من که باز

دارد نگات تیغه ی شمشیر می شود

ای کاش مثل سفره ی حاتم شود لبت

آنوقت عاشقی چو منم سیر میشود

اصلا نیاز نیست چشید از تو آدمی

با یک نگاه ساده نمک گیر می شود

تا زنده ام بیا که در این سرزمین پیر

بعد از وفات از همه تقدیر می شود

من مات چشم های تو بودم از ابتدا

عاشق همیشه زود زمینگیر می شود

تا چند بیت پیش دلم مال من نبود

حالا که پس گرفته امش دیر می شود

* * * *

در خیابان که راه می رفتم

باز خوردم به چشم بربری ات

چند روزی بفکر برده مرا

این معمای زیر روسری ات

یک قناری ست در قفس شاید

آنچه در زیر روسری داری

یا که یک معدن طلا یا نه

رشته ی قیمتی تری داری

چشمهای تو برکه ی نفت است

ابروانت جواب سر بالا

فرق دارند،فرق بسیاری

حرفها با نگاه آدمها

من بجای تو گریه خواهم کرد

من بجای تو غصه خواهم خورد

تو بمان ، تا ابد بمان بانو

من بجای تو نیز خواهم مرد

من که یک شمع نیمه جان هستم

خنده و گریه های مرموزم

من که فرقی نداشت از اول

خواب و بیداری ام،شب و روزم

تو بمان،بی تو ماه و خورشیدی

روی این آسمان نمی بینی

بی تو فرقی نمی کند دیگر

زشت و زیبا و تلخ و شیرنی

شاید این سرنوشت ما بودست

من بمیرم تو در زمین باشی

من همانی که بود،آن باشم

تو همینی که هست،این باشی

mabadepaiz — Fri, 12 Dec 2008 10:54:18 GMT

سلام

بی مقدمه...

البته با معرفی دو تا وبلاگ جدید از دو تا دوست خوب « مهرداد رمضانی و محسن حیدریان فرد »

هیرکانیا و کهن نامه

یک غزل

این دست ها که بی سخن از هم جدا شدند
انگار جسم و جان من از هم جدا شدند

من مانده ام در این که دو دست از دو پیکرند
یا پاره های یک بدن از هم جدا شدند

مانند مردن است جدایی در این دیار
مردم همیشه با کفن از هم جدا شدند

در لانه ات بمان که تمام پرنده ها
هنگام بال و پر زدن از هم جدا شدند

من با تو هیچ وقت به مسجد نمی روم
آنجا همیشه مرد و زن از هم جدا شدند

mabadepaiz — Sat, 11 Oct 2008 15:41:18 GMT

قبل از هر چیز شرمنده دوستانی هستم که در این مدت به این حقیر سر زدند و

نتوانستم پاسخ آنها را بدهم .

حتما برای همه شما پیش آمده است که برای مدت کوتاهی همه چیز آزارتان

بدهد.از همه دل بکنید و به مکاشفات درونی خود بپردازید

غزلی برای ...

غافل است از سیاهی شبها چشم هر کس به ماه می افتد

اشک تو هر چقدر هم که زلال از دو چشم سیاه می افتد

روسری تا که از سرت وا شد باد با لشکرش هجوم آورد

گیسوانت دوباره شوریدند جنگ سختی به راه می افتد

این تویی که همیشه پیروزی گر چه هر چند لحظه می دیدم

چند تا از سیاه لشکر ها زیر پاهای شاه می افتد

چند تا از سیاه لشکر ها مثل من زیر پات بر خاکند

یک نظر هم نکرده می گویی اتفاق است گاه می افتد

تو اگر چه بلند بالایی من اگر چه شکسته ام اما

روزگار است گاه می بینی کار کوهی به کاه می افتد

می نشینم مقابل این چاه یک نفر تا برادری بکند

بگذر ای کاروان که یوسف نیست هر کسی که به چاه می افتد

چشم عاشق همیشه گریان است آستینش همیشه خون آلود

عاشق آنقدر صاف اشکش با یک تلنگر به راه می افتد

خواستم درد دل کنم اما دیدم این شعر جای خوبی نیست

بین ابیات یک غزل گاهی یک دو بیت اشتباه می افتد

mabadepaiz — Thu, 24 Jul 2008 16:18:19 GMT

اول
اینکه چند وقته دلم بد جوری هوای قدیما رو کرده
دوم
اینکه بروز کردن این پستم چند روزی عقب افتاد . شرمنده . و به دلیل اول و روز پدر یه غزل قدیمی و چند تا رباعی تقدیم همه شما عزیزای دلم می کنم

                             نانی نمانده است که بابا بیاورد
                             هر شب تمام خستگی اش را بیاورد

                             دست تهی چگونه نوازش کند! چطور؟
                             سارا اگر دوباره متکا بیاورد

                             امشب بد است حال پدر چشمهای او
                             چیزی نمانده است که بالا بیاورد

                             بابا تمام می شود و ... مرگ بهتر است
                             سارا همین که قلک خود را بیاود


   بابا نرو ... بمان... بخدا مادرم هنوز
                             زود است روی خاک تو حلوا بیاورد

                             خالی سفره منتظر نان نبود! نه
                             سارا به کوچه گفت که بابا بیاورد

و چند رباعی ...

موضوع رباعی جدیدم ... بابا
این سایه که بر سرم ندیدم... بابا

پیراهن و کفش و گل خریدند همه
در روز تو من شمع خریدم بابا

یک مرد غریبانه و تنها نگذشت
در کوچه به من رسید اما نگذشت

می خواست سوالی بکند گفتم خیر
با کیسه نان کسی از اینجا نگذشت

برای مادرم

mabadepaiz — Mon, 23 Jun 2008 19:28:05 GMT

سلام

روز مادر مبارک

خیلی سعی کردم که این روز رو یه جور دیگه یه جوری که خیلی ادبی باشه متفاوت باشه خاص باشه و... تبریک بگم ولی نشد ...

روز مادر مبارک

آن بهشتی که آرزو داری

آن قدر هم که گفته زیبا نیست

دیده ام زیر پای مادر را

غیر یک فرش کهنه آنجا نیست

مادرم از بهار می ترسد

شاخه ها هی شکوفه می زایند

مرغ های مهاجر مرداب

می روند و نرفته می آیند

بعد یک عمر خوب یادم هست

مادرم گیسوان مشکی داشت

مادر از بخت بد به هر جا رفت

بر سرش آسمان مشکی داشت

از زبان خودش شنیدم گفت:

زندگی مرگ را نمی خواهد

فصل پاییز می رسد از راه

شاخه هم برگ را نمی خواهد

فصل پاییز می رسد از راه

ای خدا برگ را به من بسپار

زندگی دست من نبود اما

لا اقل مرگ را به من بسپار

16 اردیبهشت

mabadepaiz — Mon, 12 May 2008 10:25:18 GMT

برای دومین پست خیلی سعی کردم که در شانزده اردیبهشت به روز شوم اما متاسفانه مشغله های همیشگی فرصت نداد به هر حال ماه اردیبهشت چهار سال است که ماه غمگینی است برای همه ی دوستدارانش نمیدانم باید چه گفت ؟ چه نوشت ؟ این واژه ها حتی برای ما که شاعر هستیم قدرت بیان درد و غمی به این بزرگی را ندارند .

خیال خام پلنگ من به سمت ماه جهیدن بود

و ماه را ز بلندایش به روی خاک کشیدن بود

پلنگ من دل مغرورم پرید و پنجه به خالی زد

که عشق ماه بلند من ورای دست رسیدن بود

گل شکفته خدا حافظ اگر چه لحظه ی دیدارت

شروع وسوسه ای در من بنام دیدن و چیدن بود

من و تو آن دو خطیم آری موازیان به ناچاری

که هر دو باورمان ز آغاز به یکدگر نرسیدن بود

اگر چه هیچ گل مرده دوباره زنده نشد اما

بهار در گل شیپوری مدام غرق دمیدن بود

شراب خواستم و عمرم شرنگ ریخت به کام من

فریب کار دغل پیشه بهانه اش نشنیدن بود

چه سرنوشت غم انگیزی که کرم کوچک ابریشم

تمام عمر قفس می بافت ولی به فکر پریدن بود

در کنج دلم دو چشم بر راه بکش

برخیز و فقط نفس بکش آه بکش

سرسخت ترین پلنگ این کوه و کمر

برخیز و دوباره پنجه بر ماه بکش

رباعیی بود که در سال هشتاد و چهار به روح بزرگ او تقدیم شد.

و چند رباعی دیگر ...

با سیب بزن سر خدا را بشـــکن

ابلیس تر از همیشه ما را بشکن

تو آدمی و غریزه ات می گویـــــد

از رود که رد شدی عصا را بشکن

یک عمر میان غم و دل جنگ انداخــت

پیوسته به زندگی خود سنگ انداخت

آن لحظه که غرق می شد اما از ترس

حتی به طناب دار خود چنگ انداخت

زشتی و سیاهی از دلت دور که نیست

می بینمت این دو چشم من کور که نیست

صد بار نگفتم که به من خیره نشو

من عاشق تو نمیشوم زور که نیست

و اما غزل...

در همان اولین پست خیلی از دوستان وقتی که من را میدیدند از من خواستند تا غزل

عاشورایی ام را بگذارم .

این قطعه نیست این غزل بی سر من است

بایـــــــد بجــای ســر همه پیــــــکر بیــــاورم

وقتی که چون تویی به بدن سر ندارد آه

من با چه رو بــــــــرای غزل ســـر بیـــــــاورم

من را ببخش اگر که سرم را بریده ام

میخواستــــــــــم ادای تو را در بیـــــــاورم

باید زمان گفتن این شعر جای ایــن

خودکار و برگــــــــه گردن و خنجر بیــــــاورم

در صد قصیده هم نتوان گفت من چطور

در چارده هجا غـــــــــــــم خواهــــر بیـــاورم

پرسیده اند ظهر عطش ناک حوریان

از تـــــــــو که آب چشــمــــــه کوثـــر بیــــاورم

اما تـــو خود نخواستـــی و بــا تبســمی

رد داده ای بــــه پـــاســـخ در هر بیــــاورم

بوی تو را نمیدهد ایــــــــن قافیه اگر

حتــــی گـــلاب خالــــــص قــــمصر بیـــــاورم

هر چنــــد از بـــرند همـــه باز مانـــده ام

ایــــن قصه را چگونه بــــه آخـــــــر بیـــــاورم

ستاره دنباله دار

mabadepaiz — Tue, 15 Apr 2008 10:34:18 GMT

...سلام

در آستانه سال ۸۷ که همه مشغول خانه تکانی بودن من تصمیم گرفتم که خانه ای نو بسازم

این شد که معبد پاییزی رو ساختم تا برگریزان های ادبی ام رو اینجا بگذارم .

برای شروع کار غزلی که اخیرا گفتم رو...

وقتی میان معرکه موی تو مار شد

انداختم عصای خودم را سه تار شد!

چشمت ستاره بود ولی ناگهان چکید

اشکی از او ستاره دنباله دار شد

بانو نه من هرانکه تورا دید بی درنگ

یک شاخه گل به سینه زد و خواسِگارشد

تهران دل من است كه در ان قدم زدي

يك گوشه رد پاشنه ات لاله زار شد

از کوچه رد شدی که درختی شکوفه داد

از ان به بعد بود که نامت بهار شد

هروقت میوه خواستی از من به خون خود

در دل هزار قطره چکاندم انار شد

دادم به دستهای تو تا نوش جان کنی

آهوی خوشخرام من اینگونه هار شد

منصور هم بدست خودش پرورانده بود

هر شاخه از درخت پلیدی که دار شد

چوپان دلش گرفته و نی می زند هنوز

معشوقه اش عروس ده همجوار شد